KANAK-KANAK MASALAH PENGLIHATAN

Mata adalah anugerah yang sangat bernilai kepada semua benda hidup. Mata membolehkan kita melihat persekitaran dan mengenal alam sekaliling.kekurang upayaaan mata kita untuk melihat mempengaruhi diri individu terutamanya dari aspek perkembangan, pembelajaran, kemahiran sosial dan tingkahlaku.

Pelbagai istilah digunakan untuk mengkategorikan kanak-kanak yang mengalami kecacatan penglihatan. Selain dikenali sebagai cacat penglihatan, mereka juga turut dikenali sebagai tiada keupayaan penglihatan atau bermasalah penglihatan. Manakala, dalam sistem pendidikan di negara kita, kanak-kanak yang cacat penglihatan lebih dikenali sebagai kanak-kanak keperluan khas masalah penglihatan.

Melalui buku Pengenalan Pendidikan Khas, Heward (1996) mendefinisikan bahawa murid bermasalah penglihatan merupakan seseorang yang mempunyai ketajaman penglihatan (20/200) atau kurang daripada mata yang sihat dengan pembetulan (kaca mata) atau mempunyai medan penglihatan yang sempit berdiameter kurang dari 20 darjah. Manakala Hallahan & Kauffman (2002) pula mendefinisikan masalah penglihatan sebagai kehilangan daya penglihatan terhadap cahaya (kemampuan menyatakan kewujudan pencahayaan dari kawasan gelap) mahupun unjuran cahaya (kebolehan untuk mengenal pasti punca arah cahaya). Penglihatan terhad (low vision) pula didefinisikan sebagai masih mempunyai penglihatan antara bayang-bayang hingga 6/60 mengikut pembacaan Snellen Chart. Murid bermasalah penglihatan juga dikategorikan sebagai murid berkeperluan khas selain murid bermasalah pendengaran dan bermasalah pembelajaran. Murid-murid bermasalah penglihatan ditempatkan di sekolah intergrasi dan Sekolah Kebangsaan Pendidikan Khas (SKPK) yang mempunyai pentadbiran sendiri.

Umumnya, masalah penglihatan boleh dikategorikan kepada dua kategori yang utama, iaitu ‘buta’ dan ‘rabun’ atau ‘berpenglihatan terhad’ (Asiah, 2012). Mereka yang dikategorikan sebagai buta biasanya tidak mempunyai penglihatan langsung, dan jika mempunyai penglihatan sekalipun, keadaannya amat terhad untuk digunakan sebagai saluran untuk mendapatkan maklumat apatah lagi untuk tujuan pembelajaran. Justeru, mereka memerlukan “Braille” sebagai media bacaan ataupun khidmat ‘pembaca’ untuk mendapatkan maklumat daripada bahan bercetak. Istilah ‘buta’ boleh didefinisikan secara undang-undang atau pendidikan.  (visual field) yang terbatas kepada 20 darjah ataupun kurang yang hanya ditentukan oleh doktor atau pakar mata.

 Selain itu, Menurut Sharifah Zaharah (1985), kanak-kanak cacat penglihatan ialah mereka yang mempunyai penglihatan terhad ataupun rabun. Seorang yang rabun  itu tidak buta tetapi tidak boleh melihat dengan terang dan jelas. Kanak-kanak yang cacat penglihatan biasanya normal seperti kanak-kanak biasa cuma mereka hanya kekurangan dari segi kebolehan melihat sahaja. 

Cara Mengesan

Mok (2010) menyatakan kanak-kanak yang mempunyai masalah penglihatan boleh dikenal pasti melalui ciri-ciri berikut:

a)      Mempunyai kesukaran membaca tulisan dan ilustrasi dalam buku serta dipapan tulis.

b)      Sering membaca buku secara dekat.

c)      Sering mengesat matanya.

d)     Mata kelihatan kemerah-merahan.

e)      Mata juling.

f)       Sering berasa pening kepala.

g)      Mata amat sensitif terhadap cahaya.

h)      Tidak dapat membaca dalam tempoh lama.

i)       mencondongkan kepala pada satu arah untuk melihat sesutu.

j)      Penglihatan kabur.